Samen zo ver mogelijk willen gaan om het voor de bewoner zoveel mogelijk thuis te laten voelen.”

Sabine - Verzorgende IG

BrabantZorg biedt elke dag ondersteuning, welzijn, zorg en wonen op maat in de regio Oss, Uden, Meierijstad en 's-Hertogenbosch.

Met bijna 6000 collega's ondersteunen we cliënten iedere dag bij het verbeteren of zo veel mogelijk behouden van hun eigen leven.

Eén van die collega's is Sabine. Lees hier haar verhaal!

Zorg op maat. Dat is waar het voor mij om draait. Of nee, ‘op maat’ klinkt eigenlijk nog steeds alsof ik bepaal hoe en welke zorg ik bied. Alsof ‘mijn maat’ leidend is. Dat is absoluut niet het geval. Onze visie is dat we luisteren naar de wensen van de bewoner. En alles volgens de menselijke maat. Iedereen kan hier zijn wie hij of zij is. Dat geldt voor de bewoners, maar zeker ook voor mij en mijn collega’s. Dat maakt de band met iedereen hier binnen Simeonshof zo sterk.

De mens achter de bewoner

Ik vind het prachtig dat al bij het eerste intakegesprek - dat wordt overigens thuis gehouden, daar waar de oudere op dat moment nog woont- staat het leven van de oudere centraal. Samen met de oudere en de familie praten we over het leven van de oudere. Over interesses en hobby’s. Of over het vroegere werkleven. Ik vind het enorm belangrijk dat we zover mogelijk gaan in alles om het voor de bewoner zo thuis mogelijk te maken. Tot in de kleinste dingen. Waarom zouden we hier geen hondje mogen hebben op de kamer? Of een drumstel? Bewoners kunnen nog steeds lekker rondom Simeonshof in de tuin werken, bij de kippetjes aan de gang of in de keuken mee helpen. Dat is toch prachtig! Je mag zijn wie je bent. Dat geldt overigens ook voor mijn collega’s en zo voel ik dat zelf ook.

Samenspel

We proberen de routes zo goed mogelijk aan te laten sluiten bij de wensen van de bewoners. De werkroosters delen we samen met de collega’s in, waarbij we zoveel mogelijk rekening houden met elkaars wensen. Ook onderling komt het samenspel weer terug.

Na een mooie tijd in de thuiszorg te hebben gewerkt, werk ik nu 2,5 jaar in de intramurale omgeving van Simeonshof in Erp. Ik was vooraf echt bang om minder tijd te hebben voor de cliënt. Ik dacht dat je binnen je route een bepaalde tijd per bewoner zou hebben, maar gelukkig werkt het helemaal niet zo op die manier. Je hebt een bepaalde vrijheid binnen je route om zelf te beoordelen wat op welk moment aan zorg nodig is. Slaapt een bewoner nog even lekker uit, dan kom je op een later tijdstip terug. Doordat je er de hele dag bent, kun je altijd nog even extra binnen lopen mocht het nodig zijn. Omdat hier zoveel gebeurt door vele collega’s in de welzijnsactiviteiten, collega’s in de keuken en het restaurant en door de vele vrijwilligers, is het in ons huis levendig.

In de thuissituatie zijn de mensen toch meer op zichzelf aangewezen en ontvangt een oudere maar af en toe bezoek. De meeste nieuwe bewoners vinden het moeilijk om de keuze te maken naar een verzorgingshuis en het vertrouwde thuis achter te laten. Je ziet de mensen hier weer helemaal opbloeien. Ze zijn hier niet alleen. Daar gaat je zorghart echt wel harder van kloppen.

De bewoner staat centraal

Na de heftige coronatijd, zijn we nog hechter geworden dan we al waren. Het was een zware en emotionele periode. Iedereen gaf meer dan 200%. We hielden elkaar op de been door het samen te dragen en te doen. Collega’s zochten elkaar na elke dienst op, zodat iedereen even zijn hart kon luchten. Dat hield mekaar overeind en gaf weer kracht om door te gaan.

De bewoners mochten na negen weken binnen te hebben gezeten eindelijk die maandag in de tiende week weer naar buiten. Onze manager koos ervoor om al eerder in het prachtige zonnige pinksterweekend weer open te gaan. Familie had in het weekend meer tijd om langs te komen in plaats van maandags op een gewone normale werkdag. Dat is de cliënt centraal stellen. Dan krijg ik echt kippenvel, als je dan weer de bewoners met hun familie glimlachend buiten ziet lopen.

Het zijn vaak zulke kleine dingen die het verschil maken. Een extra praatje, een nagellakje, samen dansen en zingen als er een leuk liedje uit de radio klinkt. Het zonnetje op hun gezicht terugtoveren na een mindere dag. Als ik dan -na een lange dag weer tevreden naar huis rij, denk ik vaak. Zo zou ik het zelf ook willen later.

Samen zo ver mogelijk willen gaan om het voor de bewoner zoveel mogelijk thuis te laten voelen.”

Sabine - Verzorgende IG

BrabantZorg biedt elke dag ondersteuning, welzijn, zorg en wonen op maat in de regio Oss, Uden, Meierijstad en 's-Hertogenbosch.

Met bijna 6000 collega's ondersteunen we cliënten iedere dag bij of het verbeteren of zo veel mogelijk behouden van hun eigen leven. 

Eén van die collega's is Sabine. Lees hier haar verhaal!


Zorg op maat. Dat is waar het voor mij als verzorgende om draait. Of nee, ‘op maat’ klinkt eigenlijk nog steeds alsof ik bepaal hoe en welke zorg ik bied. Alsof ‘mijn maat’ leidend is. Dat is absoluut niet het geval. Onze visie is dat we luisteren naar de wensen van de bewoner. En alles volgens de menselijke maat. Iedereen kan hier zijn wie hij of zij is. Dat geldt voor de bewoners, maar zeker ook voor mij en mijn collega’s. Dat maakt de band met iedereen hier binnen Simeonshof zo sterk.

De mens achter de bewoner

Ik vind het prachtig dat al bij het eerste intakegesprek - dat wordt overigens thuis gehouden, daar waar de oudere op dat moment nog woont- het leven van de oudere centraal staat. Samen met de oudere en de familie praten we over het leven van de oudere. Over interesses en hobby’s. Of over het vroegere werkleven. Ik vind het enorm belangrijk dat we zover mogelijk gaan in alles om het voor de bewoner zo thuis mogelijk te maken. Tot in de kleinste dingen. Waarom zouden ze hier geen hondje mogen hebben op de kamer? Of een drumstel? Bewoners kunnen nog steeds lekker rondom Simeonshof in de tuin werken, bij de kippetjes aan de gang of in de keuken mee helpen. Dat is toch prachtig! Je mag zijn wie je bent. Dat geldt overigens ook voor mijn collega’s en zo voel ik dat zelf ook.

Vrijheid en eigen verantwoordelijkheden

De routes proberen we zo goed mogelijk aan te laten sluiten bij de wensen van de bewoners. De werkroosters delen we samen met de collega’s in, waarbij we zoveel mogelijk rekening houden met elkaars wensen. Ook onderling komt het samenspel weer terug.

Na een mooie tijd in de thuiszorg te hebben gewerkt, werk ik nu 2,5 jaar in de intramurale omgeving van Simeonshof in Erp. Ik was vooraf echt bang om minder tijd te hebben voor de cliënt. Ik dacht dat je binnen je route een bepaalde tijd per bewoner zou hebben, maar gelukkig werkt het helemaal niet zo op die manier. Je hebt een bepaalde vrijheid binnen je route om zelf te beoordelen wat op welk moment aan zorg nodig is. Slaapt een bewoner nog even lekker uit, dan kom je op een later tijdstip terug. Doordat je er de hele dag bent, kun je altijd nog even extra binnen lopen mocht het nodig zijn. Omdat hier zoveel gebeurt door vele collega’s in de welzijnsactiviteiten, collega’s in de keuken en het restaurant en door de vele vrijwilligers, is het in ons huis levendig.

In de thuissituatie zijn de mensen toch meer op zichzelf aangewezen en ontvangt een oudere maar af en toe bezoek. De meeste nieuwe bewoners vinden het moeilijk om de keuze te maken naar een verzorgingshuis en het vertrouwde thuis achter te laten. Je ziet de mensen hier weer helemaal opbloeien. Ze zijn hier niet alleen. Daar gaat je zorghart echt wel harder van kloppen.

De bewoner staat centraal
Na de heftige coronatijd, zijn we nog hechter geworden dan we al waren. Het was een zware en emotionele periode. Iedereen gaf meer dan 200%. We hielden elkaar op de been door het samen te dragen en te doen. Collega’s zochten elkaar na elke dienst op, zodat iedereen even zijn hart kon luchten. Dat hield mekaar overeind en gaf weer kracht om door te gaan.

De bewoners mochten na negen weken binnen te hebben gezeten eindelijk die maandag in de tiende week weer naar buiten. Onze manager koos ervoor om al eerder in het prachtige zonnige pinksterweekend weer open te gaan. Familie had in het weekend meer tijd om langs te komen in plaats van maandags op een gewone normale werkdag. Dat is de cliënt centraal stellen. Dan krijg ik echt kippenvel, als je dan weer de bewoners met hun familie glimlachend buiten ziet lopen.

Het zijn vaak zulke kleine dingen die het verschil maken. Een extra praatje, een nagellakje, samen dansen en zingen als er een leuk liedje uit de radio klinkt. Het zonnetje op hun gezicht terugtoveren na een mindere dag. Als ik dan -na een lange dag weer tevreden naar huis rij, denk ik vaak. Zo zou ik het zelf ook willen later.




© 2020 BrabantZorg

volg ons:








© 2020 BrabantZorg